EMANET OLAN DA GEÇER./Hande Önen

Bize ait sandığımız hiçbir şey aslında bizim değildir.

Ne beden bizimdir, ne akıl, ne nefes…
Ne de içimizden geçen en ince hisler.

Kul, sahip olduğunu sandığı şeylerle oyalanır;
oysa hakikatte elinde tuttuğu hiçbir şeyin gerçek sahibi değildir.

Cenab-ı Hak verdiği her şeyi, dilediği vakit geri alır.

Çünkü hepsi bize mülk olsun diye değil, emanet olsun diye verilmiştir.

Senin zannettiğin sahiplik, aslında kısa bir misafirlikten ibarettir.

Biz sahip değiliz; sadece bir süreliğine taşıyanız.

Bir duygunun içinden geçeriz; bir lezzeti tadar, bir acıya, bir sevince, bir yakınlığa şahit oluruz.

Fakat o tat da bizim değildir; bize sadece gösterilmiştir.

Bir hâl gelir, içine nur gibi yayılır.
Bir tat gelir, kalbinde iz bırakır.
Bir lezzet doğar, seni kendinden geçirir.

Ama bunların hiçbiri “senin” değildir.

Sen sadece o tecelliye şahit oldun.

Şehadetin manası da biraz budur:

Sahip olmak değil, görmek…
Tutmak değil, tanımak…
“Benim” demek değil, huzurunda eğilmektir.

Sana ait bir makam verilmedi; sana sadece bir tat gösterildi.

Sen hakikatin tümüne değil, ondan düşen bir damlaya şahit oldun.

Hepsi bu kadar.

Ve belki insanın en büyük olgunluğu da buradadır:

Kendini malik sanmaktan vazgeçip emanetin farkına varmak…
Tutunmayı bırakıp tanıklığa razı olmak…
“Benim” dediği her şeyin aslında O’ndan gelip yine O’na döndüğünü idrak etmek…

Sevgiyle,
Hande ÖNEN

Izdırabın sonu yok sanma, bu alem de geçer

Ömr-i fani gibidir, gün de geçer, dem de geçer

Gam karar eyliyemez Hande-i Hurrem de geçer

Devr-i şadi de geçer, gussa-i matem de geçer

Gece gündüz yok olur, An-ı dem Adem de geçer

Bu tecelli-i hayat aşk ile büktü belimi

Çağlıyan göz yaşı mı, yoksa ki hicran seli mi?

İnleyen saz-ı kazanın acaba bam teli mi?

Çevrilir dest-i kaderle bu şu'unun fili mi

Ney susar, mey dökülür, gulgule-i Cem de geçer

Serseri Neyzen'in aşkınla kulak ver sözüne

Girmemiştir bu avalim, bu bedayi gözüne

Cehlinin kudreti baktırmadı kendi özüne

Pir olur sâki-i gülçehre, bakılmaz yüzüne

Hak olur pir-i mugan, sohbet-i hemdem de geçer...