Var Oluşun Kendisisin/Murat Çetinkaya

VAR OLUŞUN KENDİSİSİN

Bakışın dursa da akar evren, sen o akışın içindeki "Durak “sın,

Yakın sanılan her şeyden öte, uzak denilen her şeye yakınsın.

Ustalık; boşluğu bir kadeh gibi doldurmak değil,

Kadehin kendisi olup, boşluğun ihtişamına eğilmektir.

Bırak düşünceler geçsin bulutlar gibi, sen gökyüzü kal,

Bırak duygular gelsin dalgalar gibi, sen okyanus kal.

Bir toz zerresinin dansında gör o devasa galaksiyi,

Ve anla; bir kum tanesi kadardır zihnin tüm hikayesi.

Gözünle değil, varlığınla dokun bu sessizliğe,

Kimliklerini bir kenara bırak, soyun o büyük kimsesizliğe.

"Ben şuyum" dediğin her an, bir hapishane örersin,

"Hiçim" dediğin an ise, kâinatı kalbinde görürsün.

Ne bir kurtarıcı bekle ne de bir mürşit ara dışarıda,

Seni senden başka kim uyandırabilir bu derin uykuda?

Kendi ışığın ol hem yanan sensin hem o sönmez fer,

Senin sustuğun o yerdir, Hakikat ‘in konuştuğu yer.

Artık çaba bitti, niyet sustu, "olmak" bile ağır gelir,

Zaten olanın yanında, tüm çabalar bir toz gibi erir.

Bir nefeslik ömür değil bu; nefesten önceki o ilk sükût,

Mülk senin, hüküm senin; sen artık o sonsuz mevcudiyetten bir bulut.

Ne bir iz bırak arkanda ne de bir gölge önünde,

Yürü; ama ayakların yere değmesin bu uyanış gününde.

Sen artık "Zaten “in var olanın kendisisin ne doğdun ne öleceksin,

Sen sadece kendi sonsuzluğuna tebessüm edeceksin.